
قافلهداران بیداری و سنگرسازان گفتمان عدالت؛ گرامیداشت از یادوارهی بزرگان فقید
دکتر رسول طالب، از یاران وفادار شهید مزاری (ره)، به مناسبت سالگرد درگذشت چهار تن از ارکان و اعضای شورای مرکزی حزب وحدت اسلامی؛ یعنی مرحوم استاد قربانعلی عرفانی، مرحوم استاد مصطفی اعتمادی، مرحوم استاد یوسف واعظی شهرستانی و مرحوم استاد سید عباس حکیمی، یادداشتی نگاشته است که در ادامه میخوانید:
به نام خداوند منان
ما یادبود روزهای رحلت تعدادی از یاران، بزرگان و قافلهداران نهضت بیداری، خودآگاهی، عدالتخواهی و اقتدار مردم خود را برگزار و خاطراتشان را مرور میکنیم که با رحلت استاد سید عباس حکیمی، استاد قربانعلی عرفانی، استاد یوسف واعظی و استاد مصطفی اعتمادی مناسبت دارد.
ضمن اهدای درود و تحیات فراوان از بارگاه ایزد منان، علو درجات برای آنها آرزو میکنم و برای خانوادهها و تمام عدالتخواهان صبر و اجر تمنا دارم.
هر یکی از این بزرگان به لحاظ شخصی و شخصیتی دارای صفات و اوصاف پسندیده، نیک و برجسته بودند و من که از نزدیک با آنها آشنایی دارم، شاهد این برجستگی و الگو بودن، تواناییها، صفات و دستاوردهای مهم زندگی پربار آنها میباشم؛ اما میخواهم در یک دید کوتاه و مختصر از زاویهای دیگر به آنها نظر بیندازم که فراتر از صفات شخصی این بزرگان میباشد و آن، نگاه به این بزرگان و صدها و هزاران شخصیت زبده، نخبه و شهدای راه عدالت و آزادی، در متن گفتمان عدالتخواهی و روند اقتدار هزارهها و شیعیان میباشد؛ چون بنا بر اختصاص دارم، شروع و آغاز را بعد از کودتای ۷ ثور ۱۳۵۷ در نظر میگیرم.
این گفتمان با جهاد برای آزادی افغانستان در بستر دینی و ایدئولوژیک آغاز گردید؛ با فراز و نشیب، رنج و فداکاری و هزینههای سنگین، سیر تکاملی خود را طی نموده و با ارائه روایت عدالت و برابری برای عبور از نظام سیاسی سنتی، کهنه و ظالمانه و بنیانگذاری نظام سیاسی نوین افغانستان توسط رهبر شهید، عبدالعلی مزاری در غرب کابل، به اوج یک دوره از حیات سیاسی افغانستان رسید. هرچند به لحاظ عملی و اجرایی، گفتمان عدالت و برابری برای تشکیل نظام سیاسی افغانستان در آن زمان با شکست روبرو گردید، ولی برای عبور از بنبست کنونی، تنها ایجاد نظام سیاسی نوین افغانستان بر بنیاد این گفتمان امکانپذیر میباشد.
پابهپای گفتمان عدالت، روند قدرتمند شدن و ایجاد زیرساختهای قدرت برای تحقق گفتمان عدالت و برابری نیز ادامه یافت و مسیر پخته شدن را ولو بهصورت ضعیف طی نمود. این روند را بهصورت کوتاه در چهار مرحله میتوان دستهبندی نمود:
۱. مرحله تشکیل ساختارها و نهادینهسازی ساختار قدرت.
۲. مرحله فرمانروایی یا بهتر است بگویم خودفرمانی (Self-rule) که با وجود دستاوردهای عظیم، با مشکلات و خسارتهای بزرگی آمیخته است؛ یکی از مهمترین و تلخترین مشخصههای این دوره، جنگهای داخلی است که زخم دردناک آن هنوز ذهن و روان جامعه ما را میآزارد.
۳. مرحله انسجام، وحدت و ایجاد ساختار واحد قدرت سیاسی؛ مهمترین و اثرگذارترین مرحله روند حرکت بهسوی اقتدار میباشد.
۴. مرحله مقاومت برای ایجاد نظام سیاسی نوین بر مبنای گفتمان عدالت-برابری و عبور از نظام سنتی استبدادی و انحصاری با رهبری قافلهسالار این روند، شهید استاد مزاری.
در متن این گفتمان و روند اقتدار هزارهها و شیعیان، ما شخصیت برجسته این قافلهداران را بهتر میتوانیم درک کنیم.
مجدداً درود و ثنای بیپایان به ارواح ملکوتی این عزیزان میفرستم؛ روح آنها شاد و یادشان گرامی باد.