
نامهای از دل برزخ؛ افسر پیشین امنیت ملی: ایران بیسرنوشتم و افغانستان در انتظار مرگ!
سلام بر سنترال افغانستان و مخاطبان این رسانه که اکنون نامه مرا میخوانید!
من یکی از افسران پیشین امنیت ملی افغانستان هستم. بعد ختم دانشگاه در سویه لیسانس با صد شوق خدمت به وطن در ریاست امنیت ملی شامل شدم و 10 سال در ریاست های کلیدی امنیت ملی صادقانه وظیفه نمودم.
با سقوط جمهوریت هیچ جا نرفتم و مصمیم بودم در کشورم و در کنار خانواده ام بمانم. بعد از سه ماه دیدم تهدیدات علیه نظامی ها بیشتر شد. تحت تعقیب قرار گرفتیم و شمار نظامیان ترور و بازداشت شدند. مجبور شدم ایران آمدم. اما نتوانستم اقامه بگیرم. دفتر سازمان ملل و نهادهای حامی مهاجرین نیز پاسخگو نبودند و گفتند کاری نمی توانند. واسطه نداشتم و نهادهای مربوطه ایران به اسناد و التماس های من توجه نکرد و در نهایت درسال 1404مرا اخراج به کام طالبان فرستاد.
وقتی به وطن برگشتم، دوباره تصمیم گرفتم با همه سختی ها بسازم و بیون نروم. به کارهای روزه مره و زندگی عادی ام ادامه دادم. اما نگذاشتند ارام زندگی کنم. نه نیت ایستادگی علیه طالبان داشتم و نه سخنی علیه شان گفتم. اما متوجه شدم که نظامی همین که تثبیت شوند کشته میشوند. انهم با نام افراد ناشناس!
مجبورم کردند دوباره بصورت قاچاقی ایران بیام. من مرگ در مرز را پذیرفتم و با قبول سختی ها به ایران امدم. نهادهای ایرانی ارایه مجوز اقامت را متوقف کرده است و با وجودی که به بصورت آنلاین در سازمان ملل ثبت کردم و شرایط خود را نوشتم، هیچ پاسخی دریافت نکردم. انگار من وجود ندارم
اکنون من و خانواده ام در عالم برزخ زندگی میکنیم. بی سرنوشتی و تصور مرگ و شکنجه و نبود هیچ پناه و امید. تنها کاری که میتوانم دعا به درگار خداوند است. باور کنید من اینجا روانی شدم و خانواده ام در افغانستان. مگر من بشر نیستم؟ حق ندارم کنار خانواده ام زندگی کنم؟
گاهی میگویم وقتی اشرف غنی رییس جمهور خود ما بر ما خیانت کرد، از دیگران چه توقع؟
او از قبل مصمم بود که کشور را به طالبان واگذار کند و کرد. چند روز قبل از سقوط فرمان صادر کرد به اردو، پولیس و امنیت ملی که اعاشه سه ماهه را خریداری کنید وانبار کنید. همه خریداری کردند انبارها پرشد و با سقوط حکومت، طالبا اولین قفل های که باز کرده بودند انبار های اعاشوی بود.
هدف اشرف غنی این بود که براینها خریداری شود و این کار نیز کردند. حکومت با دار و دسته و همه امکانات به دست طالبان افتاد.
در پایان میگویم شرم باد به کشور های عضو ناتو که هزاران ومیلیون ها نفر را مثل ما آواره ساختند .
من این شب ها کابوس اخراج از ایران را می بینم و مرگ را هر لحظه در یک قدمی خود حس میکنم.